Μου αρέσουν οι ειλικρινής άνρθρωποι. Άνθρωποι τους οποιους μπορώ να έχω παρέα μου ακόμη και στα πιο δύσκολα λούκια, άνθρωποι που ξέρω πως αν ποτέ νομίζω πως με πρόδωσαν θα είναι αυταπάτη. Δεν ξέρω γιατί έκανα τόσο καιρό να σε βρω, μα σε ξαναβρήκα, νομίζω. Μπορεί να μην μιλάμε πολύ,μπορεί να μιλάμε λιγότερο κι απ΄ο,τι μιλούσαμε παλαιότερα, μα δεν με ενδιαφέρει και πολύ αυτό. Με ενδιαφέρει που βρήκα επιτέλους μέρος να σε βλέπω.
Μα μόνο να σε βλέπω. Όχι να σε αγγίξω στην πραγματικότητα, δυστυχώς.
Με ενοχλεί που δεν είσαι πια εδώ όπως ήσουν. Ίσως να σε άφησα εγώ να φύγεις και να πας όπου θέλεις, ως ένδιξη απελευθέρωσης, αλλά δεν ξέρω αν το εννοούσα. Νομίζω το μετάνιωσα βασικά. Ίσως να έκανα και μαλακία, μα δεν ξέρω. Νυστάζω πάρα πολύ, μα δεν σε αφήνω. Νιώθω την ανάγκη να σου γράψω, κάτι που δεν έχω νιώσει εδώ και καιρό, οπότε θα είναι κρίμα να το χαραμίσω.

Χθες γύρισα και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, και με ρώτησα γιατί. Γύρισα και είπα οτί γαμω την πουτάνα μου, ξέρω πόσο σε αγάπησα. Αλλά δεν ξέρω γιατί έκανα ό,τι έκανα. Μου λείπεις, και εσύ και ο,τι είχαμε. Σου έδινα ό,τι μπορούσα, καθημερινά προσπαθούσα να σου αποδεικνύω πόσο ανάγκη σε έχω. Μέχρι που έπαψα να το κάνω. Γύρισα και κοίταξα άλλο άτομο, ερωτεύτηκα άλλο άτομο, δεν θα σου κρυφτώ. Ούτε να δικαιολογηθώ θέλω. Απλά είναι περίεργο.... Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω. Είναι σαν να σε κουράζουν τα σεντόνια στα οποία κοιμάσαι κάθε μέρα, και να επιλέγεις να βάλεις άλλα. Μα μέσα σου να γνωρίζεις ότι μονο τα προηγούμενα σε ζέσταιναν τόσο. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω με λόγια. Μα κι απο πράξεις στέρεψα.... Βρήκα κάτι να πιστέψω, τον εαυτό μου, μα με πρόδωσε και αυτός. Μετά αφέθηκα σε φίλους. Που δεν ήταν αρκετοί να με γιατρέψουν, μετά έπεσα σε λάθη του παρελθόντος, και μετά ξαναέπεσα στα ίδια και στα ίδια. Και νιώθω πάλι μόνη μου. Δεν μου λείπει το σώμα σου, ούτε τα χείλη σου. Μου λείπει η αναπνοή σου. Να σε κοιτάω να ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, να τρως, να αφοσιώνεσαι σε κάτι, να σχεδιάζεις, να αναπνέεις, να περπατάς, να δένεις τα παπούτσια σου, να ντύνεσαι, να βάζεις τις τούφες απ' τα μαλλιά σου στην θέση τους, μου λείπει η συγκεκριμένη θέση που είχα στην αγκαλιά σου. Αναρωτιέμαι αν αγκάλιασες από τότε άλλον άνθρωπο με αυτόν τον τρόπο. Με τον τρόπο που το έκανες για μένα. Που με έβαζες να ακουμπάω το μέτωπο μου στο κόκαλο κάτω από τον ώμο σου και με άφηνες να πλαντάζω χωρίς να μιλάς. Και όταν σταματάω εγώ να αρχίζεις εσύ να κλαις, να χτυπιέσαι και να σπαρταράς από τον πόνο που δεν ξέρω αν πραγματικά ένιωσες. Μου λείπει ο τρόπος που σχεδίαζες ήλιους στα κόκαλα της μέσης μου, μου λείπει ο τρόπος που χόρευες μαζί μου. Μου λείπει ο τρόπος που έλεγες το όνομά μου, μου λείπουν τα μηνύματα που έστελνες που και που, μου λείπουν επίσης τα πειράματα που κάναμε με βανίλια και ζάχαρη μέσα σε νερό στο μαγαζί... Μου λείπει η οικιότητα που έχασα. Και ψάχνω να την ξαναβρώ. Μου λείπει η πράσινη ζακέτα σου, τα fingerless γάντια σου και το μαύρο σου φούτερ. Καλά γαμησέ το.... Ίσως τελικά ποτέ να μην σε αγάπησα.