Το σχέδιο ήταν έτοιμο. Σε επτά μέρες απο εκείνη την στιγμή, εκείνος θα έμπαινε μαζί με τον άλλο στο σπίτι της και μετά από 5 λεπτά θα εμφανιζόταν η Μαρία με όλα τα σύνεργα ΄ king-size,blunts, τo σταφ και πολλές,πολλές τζιβάνες. ........

θ.τ

μολις ερωτευτηκα ξανα...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ
Που μου'δωσες τα πάντα και δεν ήταν δανεικό
Δεν ήξερα, δεν ξέρω ακόμα τι είναι ιδανικό
Που μου'μαθες τι πάει να πει αληθινά αγαπώ κι όταν το λέω να το εννοώ...

Απλά είμαι κόκαλο... Πιο κόκαλο δεν πάει,πεθαίνεις... Απλά μην κάνετε ποτέ mix Buddha με σκανκ... Ποτέ... δεν επικοινωνώ απλά.

και αγαπώ α.χ. ..

Χθες το βράδυ 4 δύφυλλα βρήκαν τον δρόμο τους στον οισοφάγο μου και ένιωθα πολύ καλά. Σήμερα το πρωί 2 δύφυλλα και 2 μονόφυλλα ακολούθησαν τα προηγούμενα ξανά μέσα στον οισοφάγο μου και εμένεται το βράδυ να εισχωρήσουν ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά …

Μία ανανέωση των φυσικών μας πόρων, και απ' ό,τι κατάλαβα και τελευταία του καλοκαιριού έφτασε σήμερα στα χέρια μας και άνοιξε η ψυχή μας και γίναμε καλοί άνθρωποι και κρατήσαμε ένα τσιγάρο για τον Γάλλο σκεϊτά στην πλατεία γιατί ξέμεινε ο άνθρωπος …

Απλά μην με κατηγορείτε πια επειδή πίνω.
Είμαι σιχαμερή. Είμαι περίεργη. Τι στο διάολο κάνω εδώ; Δεν ανήκω εδώ …

Γι'αυτό στις 7
θα κάνω ένα ταξίδι για αλλού...

μποέμ φάσεις

Σήμερα η μέρα φαινόταν εντάξει από το πρωί. Ο ήλιος ξηγήθηκε καλά και βγήκε την ώρα που του είπα, και το ξύπνημα μου ήταν ευχάριστο. Κατέβηκα για καφε με τον Αρατζόν και την Μαρία, τα είπαμε τα συζητήσαμε - ήπιαμε και ένα τσιγάρο για το καλημέρα - είπαμε τις μαλακίες μας και γυρίσαμε όλοι σπίτια μας για μια διακοπή μίας ώρας και μετά ξανά πάλι κάτω. Καφέ, Αρατζόν, Αλοϊσία, - ήπιαμε και ένα τσιγάρο για το καλησπέρα - είπαμε τις απογευματινές μαλακίες μας και σιγά - σιγά τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του ... Μα χανόμαστε εμείς; Δεν χανόμαστε. Κακά σκυλιά, ψόφο δεν έχουν... Καλό βράδυ!

Αγόρασα και ένα βιβλίο
"γιατί κάνει κρύο στο δωμάτιό σου;"

ντρέπομαι....
Φωτό από Efou InBloom
Διαδήλωση Σύρος 25/03/2011

Μου αρέσουν οι ειλικρινής άνρθρωποι. Άνθρωποι τους οποιους μπορώ να έχω παρέα μου ακόμη και στα πιο δύσκολα λούκια, άνθρωποι που ξέρω πως αν ποτέ νομίζω πως με πρόδωσαν θα είναι αυταπάτη. Δεν ξέρω γιατί έκανα τόσο καιρό να σε βρω, μα σε ξαναβρήκα, νομίζω. Μπορεί να μην μιλάμε πολύ,μπορεί να μιλάμε λιγότερο κι απ΄ο,τι μιλούσαμε παλαιότερα, μα δεν με ενδιαφέρει και πολύ αυτό. Με ενδιαφέρει που βρήκα επιτέλους μέρος να σε βλέπω.
Μα μόνο να σε βλέπω. Όχι να σε αγγίξω στην πραγματικότητα, δυστυχώς.
Με ενοχλεί που δεν είσαι πια εδώ όπως ήσουν. Ίσως να σε άφησα εγώ να φύγεις και να πας όπου θέλεις, ως ένδιξη απελευθέρωσης, αλλά δεν ξέρω αν το εννοούσα. Νομίζω το μετάνιωσα βασικά. Ίσως να έκανα και μαλακία, μα δεν ξέρω. Νυστάζω πάρα πολύ, μα δεν σε αφήνω. Νιώθω την ανάγκη να σου γράψω, κάτι που δεν έχω νιώσει εδώ και καιρό, οπότε θα είναι κρίμα να το χαραμίσω.

Χθες γύρισα και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, και με ρώτησα γιατί. Γύρισα και είπα οτί γαμω την πουτάνα μου, ξέρω πόσο σε αγάπησα. Αλλά δεν ξέρω γιατί έκανα ό,τι έκανα. Μου λείπεις, και εσύ και ο,τι είχαμε. Σου έδινα ό,τι μπορούσα, καθημερινά προσπαθούσα να σου αποδεικνύω πόσο ανάγκη σε έχω. Μέχρι που έπαψα να το κάνω. Γύρισα και κοίταξα άλλο άτομο, ερωτεύτηκα άλλο άτομο, δεν θα σου κρυφτώ. Ούτε να δικαιολογηθώ θέλω. Απλά είναι περίεργο.... Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω. Είναι σαν να σε κουράζουν τα σεντόνια στα οποία κοιμάσαι κάθε μέρα, και να επιλέγεις να βάλεις άλλα. Μα μέσα σου να γνωρίζεις ότι μονο τα προηγούμενα σε ζέσταιναν τόσο. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω με λόγια. Μα κι απο πράξεις στέρεψα.... Βρήκα κάτι να πιστέψω, τον εαυτό μου, μα με πρόδωσε και αυτός. Μετά αφέθηκα σε φίλους. Που δεν ήταν αρκετοί να με γιατρέψουν, μετά έπεσα σε λάθη του παρελθόντος, και μετά ξαναέπεσα στα ίδια και στα ίδια. Και νιώθω πάλι μόνη μου. Δεν μου λείπει το σώμα σου, ούτε τα χείλη σου. Μου λείπει η αναπνοή σου. Να σε κοιτάω να ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, να τρως, να αφοσιώνεσαι σε κάτι, να σχεδιάζεις, να αναπνέεις, να περπατάς, να δένεις τα παπούτσια σου, να ντύνεσαι, να βάζεις τις τούφες απ' τα μαλλιά σου στην θέση τους, μου λείπει η συγκεκριμένη θέση που είχα στην αγκαλιά σου. Αναρωτιέμαι αν αγκάλιασες από τότε άλλον άνθρωπο με αυτόν τον τρόπο. Με τον τρόπο που το έκανες για μένα. Που με έβαζες να ακουμπάω το μέτωπο μου στο κόκαλο κάτω από τον ώμο σου και με άφηνες να πλαντάζω χωρίς να μιλάς. Και όταν σταματάω εγώ να αρχίζεις εσύ να κλαις, να χτυπιέσαι και να σπαρταράς από τον πόνο που δεν ξέρω αν πραγματικά ένιωσες. Μου λείπει ο τρόπος που σχεδίαζες ήλιους στα κόκαλα της μέσης μου, μου λείπει ο τρόπος που χόρευες μαζί μου. Μου λείπει ο τρόπος που έλεγες το όνομά μου, μου λείπουν τα μηνύματα που έστελνες που και που, μου λείπουν επίσης τα πειράματα που κάναμε με βανίλια και ζάχαρη μέσα σε νερό στο μαγαζί... Μου λείπει η οικιότητα που έχασα. Και ψάχνω να την ξαναβρώ. Μου λείπει η πράσινη ζακέτα σου, τα fingerless γάντια σου και το μαύρο σου φούτερ. Καλά γαμησέ το.... Ίσως τελικά ποτέ να μην σε αγάπησα.

Στις άδειες πόλεις που γυρνάς...

Λέω να κάνω βήμα μπροστά μα όλο πίσω πάω. Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω, και είναι αδύνατο να το προσδιορίσω Η ώρα πέρασε καθώς έγραφα σε εκείνον, και το κεφάλι μου δεν μπορώ να το σηκώσω πια. Ασήκωτο έγινε.
Και λέω να σύρω το κουφάρι μου μέχρι το κρεβάτι και να σου συνεχίσω αύριο. Καλή μου αρχή. Θα φτάσω και εδώ.
Και έτσι κλείνω. Απότομα και αόριστα. Καλό ξημέρωμα και καληνύχτα για όσους αλήτες δεν κοιμούνται ακόμη...

Σαν δαίμονας να κουβαλάς... Του κόσμου τους χειμώνες...